Posts Tagged ‘bners’

Reacties staat uit voor Maurice Hermans, de zoon van…

Maurice Hermans, de zoon van…


2014
01.24

Maurice Hermans, de zoon van Toon Hermans, schreef tijdens zijn verblijf een gedicht voor Buitengoed de Gaard.
maurice hermans plant rozenstruik in 't graas van de wei voor toon hermans en rietje buitengoed de gaard foto wilma jac breunissenmaurice hermans met geit buitengoed de gaard foto wilma jac breunissenmaurice hermans eert zijn ouders toon hermans en rietje met een meer dan '24 rozen' struik bij de mammaloewagen foto wilma jac breunissen

Ik logeer de week bij Mammaloe

Op Buitengoed de Gaard

Ze is van hout en staat op wielen

En binnen loeit de open haard…

 

Ik ontbijt er met een witte geit

Ik noem het beessie Bassie

Ik zit midden in de die ‘heerlijkheid’

En Bassie doet zijn ochtendplassie…

 

Na ochtenddouche en gladgeschoren

Wat schrijven aan mijn show

Wat denken aan theatermaken

En dan ’s avonds, dineren bij Da Vinci, van Petro en Margo…

 

Als je alleen bent met geitje Bassie, met muziek, de zon en met de regen

Dan voel je dat geluk dichtbij is, onverwachts kom je het tegen.

De rozenstruik voor Toon en Rietje, die ik mocht planten in de wei

Staat daar volop te geuren en haar ongekende kleuren,

Maken vele mensen blij…

 

Wat ben ik dankbaar voor al dit moois

Ik ga dit vaker doen, naar Anja, Bas en Mammaloe

Die eenvoud, die rust die je hier vind, in al zijn kracht

Buitengoed de Gaard… fantastisch… dit had ik niet verwacht

 

Maurice Hermans, 14-01-2014

Reacties staat uit voor Hadewych Minis plant Zonnebloemen.

Hadewych Minis plant Zonnebloemen.


2013
09.15

hadewych minis plant rett-zonnebloemen-mini's voor de NRSV bij buitengoed de gaardhadewych minis' wens voor haar zonnebloemen bij buitengoed de gaardhadewych minis rett-zonnebloemen-mini's bij buitengoed de gaard

‘Degenen die zich kwetsbaar durven op te stellen, maken de mooiste dingen mee’ zei een vriend ooit tegen mij, toen ik hem vertelde over een mooie, waardevolle, ontmoeting die ik had meegemaakt. Zijn uitspraak zette me aan het denken en ik realiseerde me dat ik pas sinds enkele jaren een bepaalde openheid in mezelf herken. Een openheid die maakt dat ik mijn kwetsbaarheid durf te tonen, me kwetsbaar durf op te stellen…

Tijdens onze autorit naar de theateravond Rett Alert in de Meervaart, Amsterdam, lees ik in een magazine  een artikel over Hadewych Minis, één van de artiesten die zich tijdens Rett Alert belangeloos zullen inzetten voor de Nederlandse Rett Syndroom Vereniging, NRSV. Eén passage treft me recht in mijn hart: ‘Vroeger gedroeg ik me vaker zoals ik dacht dat ik me moest gedragen. Ik benadrukte het stoere. Ik denk dat ik mezelf wilde beschermen. Ik kwam uit Limburg, mijn ouders waren  gescheiden en daar was ik boos over, ik wilde laten zien dat ik het allemaal zelf kon. Kwetsbaar-zijn vond ik voor zwakkelingen. Nu weet ik dat het omgekeerde waar is: juist door je kwetsbaar op te stellen toon je kracht. Dat is echt een ontdekking. Sinds ik eerlijk ben over wat ik denk en voel, lukt het me om veel meer mensen te bereiken. Dat voelt als een cadeau.”

Jeetje… wat pakt ze me met haar woorden, die Hadewych, ze maakt me nieuwsgierig naar haar persoon. Wanneer ze ’s avonds, samen met Mike Boddé haar vertolking van  ‘Der Wegweiser’ van Schubert laat overvloeien naar ‘With or without you’ van U2, springen de tranen in mijn ogen. Na de show steel ik een van haar vrije momenten, bedank haar voor haar medewerking aan dit NRSV benefiet en vertel haar hoe ik genoten heb van haar show én het artikel in het magazine ‘Red’. Oh jee, wat zal ze wel niet van me denken… iemand die in de theaterfoyer over kwetsbaarheid begint te lullen, denk ik tezelfdertijd.

Spannend en eervol vind ik het dat Hadewych, haar man Tibor en  hun zoon Salvador voor een weekend onze gasten willen zijn.  Op deze zonnige zondagmorgen plant Hadewych zonnebloemen in onze tuin. Liefdevol kijkt ze naar de struik die voor haar klaarstaat. Vertederend, hoe ze de bloemen bekijkt , hoe ze een verwelkte bloem met de nagels van haar duim en wijsvinger  er tussenuit knijpt. Ze neemt de struik ter hand en plaatst de wortelklomp langs de muur van het Vierseizoenenhuisje in de aarde. Ik vraag haar of ze de zonnebloemen misschien zou willen opdragen aan de NRSV en de Rett meisjes. ‘Oh ja’ zegt Hadewych, ‘dat wil ik heel graag , ik wil jullie helpen, mocht ik iets voor jullie kunnen betekenen’. Haar antwoord overrompelt me. Ik geef haar de gieter om de aarde te wateren en vraag haar of ze dat meent… Wil ze in de toekomst meer doen voor de NRSV? Terwijl ze de aarde bij de zonnebloemen aanvult,  bevestigt ze voor de tweede maal. Mijn gedachten schakelen  razendsnel en ik vraag haar of ze ambassadrice voor de NRSV zou willen worden. En zo blijkt; het planten van de Hadewych zonnebloemen Mini’s, vol met mooie kleine bloemen (geen  grote éénjarige bloemen die hoog naar de zon reiken, maar een struik, een vaste, blijvende  plant), symboliseren vanaf vandaag Hadewych als ‘blijver’ als ambassadrice voor de NRSV. Na het planten gaan we in de zon aan de koffie met Limburgse vlaai. We spreken over Rett syndroom, Menina, moederschap, liefde, werk, gezinnen, onzekerheden, geitjes, etc. etc… Wat maak ik toch mooie dingen mee!