Volgens een radioprogramma op 3 FM staat ze in de top drie van personen waarmee de gemiddelde Nederlander graag wel eens  op het  terras zou willen zitten… Vandaag is die eer aan ons… Op ons eigen terras voor de Pipowagendeluxe nuttigen we gezellig een kop koffie en een stuk Limburgse kersenvlaai met ‘The Coach of Holland’, ook wel  ‘de moeder van de Voice Kids’ genoemd , maar bovenal maakster van tv-programma’s en theaterprojecten, muzikale duizendpoot Angela Groothuizen. Groot is onze trots haar als onze gast te mogen ontvangen voor het planten van een, door haar zelf gekozen boomsoort, magnolia, in onze Orchard of Fame. Een magnolia zoals bezongen op haar nieuwste album ‘Ik verdedig’.  Angela vertelt liefdevol over haar naaste familie wanneer ik informeer naar ‘het gemis als de magnolia bloeit’, zoals ze in dit prachtige melancholieke lied bezingt.  In gedachten ben ik bij mijn vader die altijd zo trots door deze Gaard kon wandelen en op en top kon genieten als de grote magnolia bloeide. De onrust die van hem bezit nam wanneer er nachtvorst op komst was en de wit roze bloesem daardoor bruin zou kunnen uitslaan. De magnolia die hij in de jaren zeventig met zijn vrouw, mijn moeder plantte, en waarvan hij de bloei veel te veel jaren alleen moest bewonderen.  Ik begrijp waar Angela het over heeft…  Angela maakt kennis met onze zoons en ze maakt een praatje met onze dochter, voordat we met z’n allen naar de plek langs de oprit lopen voor het grote plantwerk vandaag. De grote magnoliaboom is zwaar en ik help Angela om haar uit de pot te halen en in het zwarte gat te plaatsen. Angela verschuift met de schop het zwarte zand totdat de magnolia stevig staat. Met een plens water uit de gieter laat ze  de aarde wat naar beneden zakken en we stampen nog wat aan. De magnolia zelf is niet blij met planten in de lente terwijl ze in bloei gaat komen, vertelt  Angela. We zullen onze uiterste best doen te zorgen dat het aan aandacht voor Angela’s magnolia niet ontbreekt.  En daar staat ze dan, trots, voor een foto samen met haar eigen boom bij Buitengoed de Gaard,  ‘The Magnolia of Holland’ of te wel de Magnolia d’Angela. We danken Angela voor haar tijd en vertrouwen en ze vraagt me mee te lopen naar haar auto. ‘Je krijgt een CD van me die je mooi zult vinden’…  Ze overhandigt me liefdevol haar CD uit 2008 ‘Melk en honing’ en herhaalt haar woorden, ‘je zult deze mooi vinden’. Luisterend naar de CD komt Angela met één van de mooie liedjes heel dicht bij me… Angela Groothuizen begrijpt waar ik het over heb…

foto’s: Antoine Bongers

Het hemelsblauwe shirt ,  de hemelsbrede glimlach van Rick en de prachtige strakke hemel boven ons maakt vandaag, de nationale boomfeestdag, het ideale moment voor het planten van een hemelboom. Twéé Engelkes staan vandaag aan de voet van een lange smalle stam die hoog de hemel in kijkt. Aan Rick Engelkes de eer deze boom een plek in het weiland van Buitengoed de Gaard te geven. Aan het andere Engelke de verantwoordelijkheid om over de nieuwe aanplant te blijven waken. Met twee van deze bescherm-engelkes gaat voor onze ‘Orchard of fame’ de hemel open…!

“Dan moet het eigenlijk een gemene boom zijn”, zegt Casper en ik kijk in een paar heel donkerbruine ogen. Die ogen zijn mij op het beeldscherm in de jaren dat hij de rol van slechterik Frits van Houten in de serie Goede Tijden Slechte Tijden speelde niet zo opgevallen en ook de wilde krullenbos boven deze ogen was in die tijd veel korter en rustiger.

Ik heb een afspraak met Muriël van Bohemen, de vrouw van Casper.  Ze zijn samen een weekend te gast om het Buitenleven-gevoel van Buitengoed de Gaard te beleven. Muriël en ik zijn het er over eens dat we niet voor een gemene boom willen gaan. Gezien de donkere looks en het Boheemse aspect in zijn naam is er een donkerbruin vermoeden dat Casper mogelijke gypsy/zigeuner voorouders heeft…  Namen van eventuele ‘gypsy’ bomen passeren de revue maar dan opeens zegt Casper dat hij een hazelaar wel bijzonder vindt. En zo plant Casper van Bohemen vandaag, onder toezicht van Muriël, de ‘Buitenleven’ Hazelaar. Een struik, grillig van vorm, “omdat het leven ook zijn grillen kent”, zo vertelt Casper, “en met blad zo donker als het bruin in zijn ogen”, zegt Anja. Een mooi samenzijn waarbij Casper de kluit in de grond laat zakken en Bas hier en daar assisteert met zand en grind. Trots is Casper dat zijn struik dicht bij de ‘Spiegelbeeld Rozen’ van voormalig collega Willeke Alberti staat. Zijn bezoek aan Buitengoed de Gaard is een verrassing voor ons, het planten van deze Hazelaar een verrassing voor hem. We zullen deze nieuwe aanwinst in onze ‘Orchard of fame’ koesteren en met liefde voor het buitenleven vertroetelen. We laten ons door het leven verrassen!

“Wat ben je lang en slank, je lijkt wel Mammaloe” zegt Marijke Bakker als ze de deur van haar boerderijwoning opent en mij welkom heet. “Jij bént Mammaloe en wat ben je klein” ziet ze me denken en vult meteen aan: “Ja , ik ben gekrompen, hé”? En inderdaad, de dame die ik van TV ken als Mammaloe, de vrouw van Pipo de Clown, Cor Witschge,  is een stuk kleiner dan dat we haar kennen van de populaire TV programma’s tussen 1966 en 1980. Haar stem is nog steeds gelijk aan die van de ‘vrouw met duizend krullen’, die door het publiek bestempeld werd als de enige echte Mammaloe. Ik schuif aan tafel en Marijke zorgt voor heerlijke pizza’s die we samen oppeuzelen. We verkennen elkaar een beetje. De Mammaloe in mij wil graag dichtbij de Mammaloe van geestelijk vader Wim Meuldijk zijn en dat mag van haar! Hoe bijzonder, realiseer ik me, dat deze dame een wildvreemde vrouw haar huis binnenhaalt voor een dag én nacht Mammaloe-gevoel.  Ze toont mij de gastenkamer waar ik de nacht mag doorbrengen. Nog nooit dronk ik kruidenthee zo zorgvuldig klaargemaakt van salie en tijm, geknipt uit haar eigen tuin. We nemen plaats in de woonkamer en Marijke vertelt en ik vertel. We raken niet uitgepraat over de (klein)kinderen, onze mannen, het Christendom, Rett syndroom, depressies, moeders, engelen en natuurlijk heel veel Pipo de Clown en Mammaloe. In haar verhalen reis ik van Amsterdam via Drenthe naar Bussum, Baarn, Spanje, Noorwegen, Aruba en andere plaatsen waar Pipo opnames plaats vonden. Mijn aanwezigheid maakt iets los bij Marijke… Haar wezen is niet Mammaloe maar Marijke en ze geniet NU volop van de oogst van haar leven met volle dagen van zorg, geloof, liefde en bezinning. Ze heeft Mammaloe al jaren geleden los gelaten maar met mij bij haar thuis kan ze nog verder afstand nemen van haar alter ego. Ze neemt me mee naar zolder en zoekt in oude koffers, duikelt Mammaloes nachtgewaad uit de aflevering ‘Pipo en de brooddief’ op en reikt het mij aan… “Nee”, zeg ik, “dat is voor je (klein)kinderen”, maar ze is vastbesloten. Ze geeft me haar overtollige Mammaloe-spullen mee! Ik ben er helemaal stil van. Terug in de kamer komen de plakboeken met 14 jaar Pipo de Clown (pers)foto’s, krantenartikelen, posters, brieven en herinneringen op tafel. Hoewel we ons voornemen op tijd naar bed te gaan wordt het later en later. De reden van mijn komst, een Mammaloe-spreuk van Marijke voor in de Mammaloe-wagen blijkt toch een zorg voor haar. Meerdere keren spreekt ze uit dat ze het moeilijk vindt iets passends voor Mammaloe én Marijke te schrijven. Gedurende de avond komen we, in gesprek,  heel dicht bij elkaar en rolt de volgende spreuk uit ons hart:

Vanuit mijn hart, Vanuit mijn liefde, Ik mag er ‘zijn’ en jij mag er ‘zijn’.

Met deze gedachte stap ik als ‘dochter Petra’ in het zorgvuldig opgemaakte voorverwarmde bed. Slapen, dat lukt nog niet zo snel, maar ik Geniet en Geniet! Na het ontbijt schrijft Marijke onze spreuk netjes op het houten hart en zijn  we nog steeds niet uitgepraat. Met tegenzin trek ik aan het einde van de ochtend mijn jas aan om huiswaarts te keren. Via het kronkelig zandpad van haar boerderij rijd ik weer terug naar het Zuiden, naar huis. Het is hoog in het Noorden begonnen… bezinning, loslaten, mét en door Marijke Bakker. Haar afscheidsgroet;  “Anja, laat jij je gouden hartje maar glanzen” neem ik als waardevolle geestelijke bagage mee…

“Grappig”, zegt Janine van Wely wanneer ik haar aan de telefoon vertel over onze vakantieverhuur en de Pipowagensuperdeluxe ‘Mammaloe’, waarvoor ik haar medewerking vraag; een Mammaloe spreuk op een houten hart ter decoratie in de Mammaloewagen. Ze nodigt me uit haar thuis te bezoeken in Amsterdam en vandaag sta ik oog in oog met de vrouw, die Mammaloe speelde in de film ‘Pipo op Bizarra’. Cees van Oyen, die in 1971 eenmalig de rol van Pipo de Clown speelde kon volgens het publiek niet tippen aan de Pipo vertolking van Cor Witsche.  Janine daarentegen was  zeer geliefd en succesvol als Mammaloe.  Cor Witschge echter, zag alleen in Marijke Bakker  zijn Mammaloe en samen maakten zij daarom hun rentree als Pipo en Mammaloe. Janine van Wely vervulde vanaf dat moment  de  op haar lijf geschreven rol van Plom, de zus van Pipo  de Clown. Wanneer ze me welkom heet denk ik: “echt wel Plom met dit korte kapsel’. Ze gaat me voor naar de gezellige woonkeuken en mijn blik valt op de verschillende hortensia’s in de tuin waarvan er één nog prachtig in bloei staat. We drinken koffie en praten over hetgeen ons bezig houdt. Ze vertelt over haar Pipo periode vanaf 1971 tot 1980 en ik hang aan haar lippen. Eigenlijk heeft ze Plom, Pipo en Wim Meuldijk allang achter zich gelaten maar mijn komst laat haar toch weer over die tijd vertellen, gelukkig! Wanneer ik haar zeg dat ik haar uiterlijk nog net zoals haar alter ego Plom zie, alleen ‘het spring in ’t veld’ en de schmink is verdwenen… vertelt ze me dat ze kort geleden werd aangesproken door een dame. Haar zoontje beweerde dat Plom in de straat woont. Terwijl volwassenen elkaar heden ten dagen druk voorbij lopen… plukt zo’n kleine jongen, uit een film die meer dan 30 jaar oud is, Plom uit de straat! Met veel liefde maakt Janine al jarenlang als kunstenares kunstvoorwerpen die ze me toont in de woonkamer. Ik ben onder de indruk van een prototype kunstwerk, een monument voor Anne Frank op het Merwedeplein, het adres van Anne Frank voor zij onderdook in het Achterhuis. Haar gedachten, gevoel en handen vormden een rechtopstaand opengeslagen boek. In het midden een naar de rug van het boek smal toelopende trap naar boven, daar is een raampje (van het achterhuis), met een figuurtje, ze laat ballonnetjes uit het raam naar buiten. Het zou een interactief kunstwerk zijn geworden waarbij men, met het beklimmen van het kunstwerk,  de benauwdheid  had kunnen beleven… Helaas, haar ontwerp heeft het niet gehaald; ‘het werd een poppetje’! Aan Janine wel de eer om twee harten te beschrijven voor  in de Mammaloewagen, een voor Mammaloe, een voor Plom! Met de toezegging  dat ze graag eens samen met haar dochter in de Mammaloewagen komt verblijven, vertrek ik weer naar huis. ‘Koekeloeriekoe, ik dans, ik spring, want ik ben blij’!

Nog net niet kwispelend met hun staart maar wel net als blije hondjes stonden onze witte geiten Jetje, Bertha en Erica te trappelen toen ze Boer  Frank en zijn Anita in hun vizier kregen. Deze ‘Boer (zoekt vrouw) Frank’  lievelingsgeiten mochten weer eens met hen aan de wandel door de tuin en het weiland van Buitengoed de Gaard. Heel graag lieten ze zich aanlijnen; Jetje voorop schaarde zich langs Franks benen, gevolgd door Erica en Bertha. Frank en Anita kwamen even buurten en knuffelen met de witte dames ter ondersteuning van het nieuwe ‘Vooruit met de geit’ geitenarrangement. Na enige tijd van ‘try outs’ waarin het arrangement met veel enthousiasme door onze gasten is ontvangen nu de officiële start:  ‘Vooruit met de geit’! Bekijk hier het pdf bestand van het arrangement: geiten arrangement

Het damesblad Libelle reikt haar lezers en lezeressen handige weetjes en leuke uitjes aan. Deze week een vermelding in de Libelle van de Mammaloewagen en Pipowagendeluxe,  Buitengoed de Gaard, in Limburg!